نامۀ تقدیر را با جهل امضا میکنیم
چامۀ خورشید را هم ، بد! مقفا میکنیم
گردن ِ تاریخ را با کودنی خم میکنیم
صولت ِ تحمیق را در خود هویدا میکنیم
هر چه آیین است در آیینه پرپر میشود
شهوت ِ منفور را درنفی، مانا میکنیم
اضطراب ِ سرخ را درگنجه ها جا میدهیم
آلت ِ مفعول را در فعل پیدا میکنیم
چونکه بعد از ادعا با یار تنها میشویم
یک دهم از خویش را در یار املا میکنیم
جمع های تلخ را هر روز هی هم میزنیم
سردی ِ مجموعه را در فرد معنا میکنیم
سرمه های کور را بر چشم ِ روشن میکشیم
جلوه های ننگ را بدجور حاشا میکنیم
سرزمین ِ رنگ های چرک را ما ساختیم
چکمه های ظلم را با لیس ،پویا میکنیم
ما به نام ِ زندگی سرچشمه را گل میکنیم
شهوت ِ ارواح را با جسم ارضا میکنیم
سرزمین ِ نور را دادیم و شب بگرفته ایم
ما به نام ِ جهل با این شب مدارا میکنیم
میدهند از پیش و پس تقدیر را تحویلمان
بیضه های عُرضه را تنها تماشا میکنیم
ما به نام ِ عشق میگندیم و فاسد میشویم
حرمت ِ معشوقه را بی قید،یغما میکنیم
چشم ِ استعمار، شور و جنس ِ استحمار،جور
ما منیت را بسان ِ گاو ها "ماااااا" میکنیم
سوگل ِ فرهنگ هم از پا فتاد از دست ِ ما
ما عرب را سید و سالار و آقا میکنیم
هرگز ِ تاریخ را دیدیم توی جام ِ جم
خودکشی را نرم نرمک خووووووووب اجرا میکنیم
ما بنام ِ مذهب ِ پوسیده گردن میزنیم
ما پی ِ راز ِ بقا اجرایِ فتوا میکنیم
انجماد ! از خواستن ها ساخت انواع ِ دعا
ما شعور ِ سبز را تقدیم ِ مُلّا میکنیم
ما درخت ِ عشق های چرک را هم کاشتیم
ما شرافت را به خطی زشت انشا میکنیم
بغض و وجداندرد هم واگیر ِ بی چون و چراست
عقده های کور را شرعا مداوا میکنیم
از تمام ِ قصه های گیج بالا میرویم
خطِ استبداد را در نسخه خوانا میکنیم
در لباس ِ کاغذی از آب میترسیم.....چون
بی بهانه فقر را مشغول ِ فحشا میکنیم
سنبه های سست هم تقدیم ِ سندان های سفت...
جنبش ِ زیبایمان را زود رسوا میکنیم
پاپتی
پوزش بسیار از هر آن هم میهنی که در این دایره نمیگنجد
عشوه های ناب ِ تو جان را مصفا میکند
خشت های خام را چشمت مطلّا میکند
هرچه از آغوش ِ تو گفتم به قدر ِ واژه بود
ای که آغوشت شعورم را مداوا میکند
از تمام ِ سیب ها ممنوعه تر بودی به جِد
خلقتت وحدانیت را غرق ِ "امّا" میکند
من بهشت ِ خویش را در نطفه کتمان میکنم
این همان کاری ست با آدم، که حوّا میکند
ساحل ِ آرامش ِ من در نگاه ِ مست ِ تو
چشمه های چشم هایت غصب ِ دریا میکند
شعر ِ اندام ِ تو با شور و شرم ور میرود
لهجۀ اندام ِ تو طرح ِ معما میکند
من به خود میپیچم از این اشتیاق ِ خام خام
بگذریم از این که چشمت باز حاشا میکند
سینۀ سیمین ِ تو پیغمبری در گنبد است
قطره -آبی روی گنبد، میل ِ فتوا میکند
قلوه قلوه میل و خواهش در پی ِ ناز و ادا
لرزش ِ دل، پنجه هارا مست و پویا میکند
باز میبافم هوس را فتنه فتنه روی زلف
عطر ِ گیسویت مرا در وصل ابقا میکند
مینویسم احتیاج ِ خیس را بر دامنت
این زبان ِ سرخ، مارا باز رسوا میکند
فصل ِ طوفان است در ملک هوس بی چون و چند
همسر و همبستری را عشق، معنا میکند
در بلوغ ِ وصل، آوا با غریزه خوشتر است
دست ِ من در جسم ِ تو اکسیر پیدا میکند
حسّ و هس هس میرود بر هق هقم خط میکشد
راوی تشویش ها ،آرامش املا میکند
در تکاپوی من و تو عرش میلرزد به خود
حضرت ِ باری تعالی...میل ِ لیلا میکند
ساق ِ پای تو مرا تا کهکشان ها میبرد
اختر ِ بخت ِ مرا نازت، ثریّا میکند
تا پلنگ ِ بوسه هایت مینشیند روی ماه
ماه تاب انگشترش را بر تو اهدا میکند
سرزمین ِ خشک ِ من سیراب ِ حس ِ بودنت...
زان سبب اینجا نشسته عشق انشا میکند
نافۀ نافت مرا مدهوش و حیران کرده است
لحظۀ اوج ِ جنون با دل مدارا میکند
میخزم تا موج ِ آن گلنغمه های نوشمز
نطقِ این افسرده را نای شما وا میکند
تا بدانی "دوستت دارم" نگفتم با کسی
کام ِ من اثبات را در کامتان "هااااااا" میکند
بیخرد از عشق میداند جدا اندام را
نیک داند کار ِ دیگر...مثل ِ ملّا میکند!
عین ِ پرواز است این بیچارگی...جز مهر نیست-
-آنچه چشمت روز و شب با چارۀ ما میکند
پیچش ِ اندام ِ تو در لمس ِ حس و هندسه
گردش ِ پرگار را بر دل تماشا میکند
با تمام ِ لهجه ها بر قامتت من مومنم
آنچه میگویی به ناز این قلب اجرا میکند
پاپتی های زمین را در افق جا داده ای
حسرت ِ خورشید را بین!! بد! تماشا میکند
پاپتی
بر شکنج ِ جاده های چرک مهمان میشود
بسته با زنجیر ِ بداخلاق ِ قرآن میشود
در هنوز ِ امتزاج مردم و پاییز ِ شور
دانگ دانگش آشیان ِ شیخ و دزدان میشود
سرزمین ِ عشق های قرمز و نیلوفری
صاحب ِ انواع ِبد سیمای زندان میشود
یک مقوّا از دیار ِ مکر با افکار ِ زشت
قاتل ِ یک مرغ ِبی همتای طوفان میشود
با اذان ِ مرگ،سرها میبرد قبل از نماز...
بانی ِ بیداد در قصرِ جماران میشود
انبساط ِ عشق را کش میدهد تا بی کسی
در پس ِ دیوارۀ دین ، نامسلمان میشود
میکُشد با اشتیاق و میدرد با داس ِ یاس
مملکت با دست ِ این بیمار ،ویران میشود
از هنوزِ بغض ها سر میرود فعل ِ حضور
یک سبد ناباوری تقدیم ِ یزدان میشود
چرک های کینۀ این شیخکان بر چهر ِ مهر...
اشتیاق ِ لحظه های شاد، کتمان میشود
پیرمردی جنگ را هم میزند تا کربلا
منجلاب ِ مرگ پاداش ِ جوانان میشود
پیرمرد ِ چرک میمیرد ...ورق بُر میخورد
جادۀ سازندگی تقدیم ِ دزدان میشود
میخورند از خونمان با خانه هامان دلخوشیم
تخم ِ فحشا در پناه ِ فقر پنهان میشود
مصلحت میجنبد و از سقف میبارد بلا
گاوبندی ...ماست مالی...خامه! رهبان میشود
کوسه ای با معجزه یک رهبر ِ نو میدهد
رهبر ِ تردید ها ،عظمای ِ غلمان میشود
هرچه پنهان بود در زیر و بم و ظلم و فشار
با جواز ِ رهبر ِ نوکیسه ،عریان میشود
در مسیر ِ سازش ِ سازنده ها با بیت ِ چاق
سرنوشت ِ مملکت با مرگ همسان میشود
خودکشی..زندان..طلاق..آغوش های مبتلا
حکم های مرگمحور ...سهل و آسان میشود
قاضیان بیداد از بر میکنند و بغض ِ کفر...
ایزد ِ افسانه ها از شیخ ،منّان میشود
تیرماهی میرسد از راه و دانشگاه و خون....
ترکۀ بیداد مشمول ِ دبستان میشود
سیّد ِ خندان به اصلاحات مشغول است و خون
جانشین ِ جیغ در کوی و خیابان میشود
"میشود" پوسید در قعر ِ غزل از بسکه" شد"
چیدمان ِ جمله ها با بغض بنیان میشود
شیخ ِ بی غیرت به نام ِ جهل ها وا میدهد
قتل ها زنجیره ای ...هی عید ِ قربان میشود
با تمام ِ اشتها سر میبرند و باز هم
زلفِ اصلاحات میجنبد...پریشان میشود
هق هقِ تاریخ تا گوش ِ خدایان میرسد
دکتری بی رحم سردمدار ِ درمان میشود
ظاهرش میمون...صدایش زشت...الفاظش رکیک
فصل فصل ِ سلطۀ اجداد ِ حیوان میشود
از تمام ِ بوسه ها با کینه گردن میزنند
معنی ِ انسانیت با نفت بریان میشود
یاری از یارانه ها شُر میزند ...ور میپرد
انتخابات ِ لجن، مبنای عصیان میشود
خار و خس محکوم ِ اعدامند در میدان ِ تیر
مادری دلخسته از تقدیر،حیران میشود
.
.
.
در سکوتی وازده آزادی از ما دلخور است
این شد! استبداد هم دارای امکان میشود
یک سوال ِ خسته میماسد به پلکم روز و شب
میهن ِ افتاده از پا!باز "ایران" میشود؟
پاپتی
بر باج و خراج ِ تاج، تن ها دادیم
افسار ِ شعور را به ملا دادیم
در مروۀ افترا ، چه سعیی کردیم
ما باور ِ عقل را به حاشا دادیم
از بسکه حماقت و قباحت داریم
سامانۀ مهر را به یغما دادیم
در حجلۀ هوش با دو تا گوش ِ دراز
گاهی سر ِ پا و گاه دولّا دادیم
وقتی که به سنگ خورده بود عاطفه مان
هی پشت ِ سر ِ رقیب، فتوا دادیم
گاهی که ستاره جاده را روشن کرد
دیوارۀ کج را به ثریّا دادیم
با کینه به روی عقل خنجر زده ایم
زان روز که بند ِ خویش را وا دادیم
ما پاره شدیم و در جهالت ماندیم
انگشت ِ میانه را به شورا دادیم
از بس که روانمان به یونجه خو کرد
یک مشت علف هم به مسیحا دادیم
ما زادۀ اضطراب و استبدادیم
این است که ما به "چرک" معنا دادیم
از بس که توحش و بدی خوشمزه ست
منشور ِ بلوغ! را به دنیا دادیم
ما زیر ِ سُم ِ توهّم از شوق ِ ظهور
دستور به فعل ِ ناب ِفحشا دادیم
صغرای تفکراتمان روسپی است
ما حکم به سنگ و سار ِ کبرا دادیم
ما غیرتمان زبانزد ِ قوم ِ لواط...
از بس که به هر بی سر و پا،پا دادیم
ما جاعل ِ لحظه های بی عاطفه ایم
گفتیم نمیدهیم....امّا ...دادیم
پاپتی
درسکوتم مرگ را معنا نکن
باخت را در جبر ِ من انشا نکن
حکم ِ تبعید ِ دلم را چون یزید
در فریب ِ بوسه ای امضا نکن
التماس ِ رنگ های شاد را
رهسپار ِ دیدۀ شهلا نکن
بغض ها سرمیروند از روی من
اینهمه تاکید بر فردا نکن
این که میگیریش جانی عاشق است
با ترنج ِ جان ِ من سودا نکن
مسئله آسایش و تسلیم نیست
وقت ِ مستی خامه بر فتوا نکن
اشتهای خون که در چشمان ِ توست
بیش ازاینش خرج ِ قلب ِ ما نکن
ما که با آغا درافتادیم و باخت....
این همه اصرار بر دعوا نکن
میکشی؟ باشد بکش! اما به ناز...
قتل های خویش را حاشا نکن
درنگاهت عشق دو دو میزند ...
فصل ِ بی آغوش را ابقا نکن
لخت باش...آسوده...جنگ ِ تن به تن
از بلوغ ِعشق ِ تر پروا نکن
اشتیاق ِ بوسه های لخت را
از قشنگ ِ رابطه منها نکن
لحظه ها دلواپس ِ آیینه اند
سفرۀ این مهر را یغما نکن
مکث ِ تو آغوش را سر میبُرد
این دل ِ شوریده را شیدا نکن
من تو را میبافم عین ِ واژه ها
این رقیب ِ پیر را رسوا نکن
آشیان ِ عشق را مثل ِ حوا
جز بنام ِ بوسه ها برپا نکن
پاپتی
جای خرهای دوپا ای کاش انسان داشتیم
یا به جای ادعا، یک جرعه وجدان داشتیم
بسکه فروردین ِ ما حالش بد است ...ای کاش ما
جسم های زشت اما مغز ِ عریان داشتیم
شیخ ِ مان میگفت :جای این همه نوروز ِ زشت
کاشکی همواره عید ِ فطر و قربان داشتیم
مغز هامان خفته در تنبان ِ دین ِ بیسواد
کاشکی بر عقل هم گهگاه ایمان داشتیم
قاضیان ِ ناقص الخلقه شدیم از روی جهل
قرمه قرمه شد شرف...میل ِ فسنجان داشتیم
کاش صلح ِ کاغذی دست از سر ِ ما میکشید
اشتهای پاک بر آشوب و طغیان داشتیم
کاش مهر و غیرت از نو واژه پردازی شود
جمله های خوب با طعم ِ بهاران داشتیم
ما که بیماریم از دم با حدیث ِ کین و خشم
کاشکی توی افق، تصویرِ درمان داشتیم
طرح ِ یک موضوع ما را میبَرد تا افترا
کاش جای ذهن ها....زلفی پریشان داشتیم
چشمه های چرک تا رود ِ رفاقت میخزند
کاشکی بر این بدی، سدی ز سیمان داشتیم
عمرمان دزدیده شد در چرخۀ تقویم ِ چرک
خویشخر پنداری ِ مُزمن فراوان داشتیم
ما بهاری نیستیم ....انگار باید گفت : کاش
چون دل ِ تک بُعدی خود،هی زمستان داشتیم
بی سبب با جبر ِ این بیچارگی ور رفته ایم
ما به نام ِ راکد ِ تقدیر....طوفان! داشتیم
سنگفرش ِ ایده هامان جای پای صبح نیست
شرم کن! هرگز نگو: ما سر بداران داشتیم
گُربه یار ِ دایم ِ این حجله های نارواست
چونکه ما همواره میل ِ پست ِ جولان داشتیم
جمله های پاک ِ زرتشت است دستاویز ِ ما
لیک در، گاه ِ عمل تورات و قرآن داشتیم
بسکه نامردیم از مهر و لطافت دلخوریم
ما ریاکارانه چتری زیر ِ باران داشتیم!
ما همه پروردۀ صبریم و یاران ِ ریا
مُرد آن دوران که ما حوّا و عصیان داشتیم
ما هنوز از آدمیت لاف ها داریم...کاش
وقت ِ این جفتک زدن،افسار و پالان داشتیم
کورش از احوال ِ ما دق کرد بسکه بی حیا...
روز و شب گفتیم ما ملک ِ سلیمان "داشتیم"
لحظه ها مُردند در نامردی و بی منطقی
دیر شد این زود : "ما هم وقت ِ جبران داشتیم"
پاپتی
گفتیم و شنفتیم از :
گنج نامه های کهنه و خاطرات ِ چروک...بافمایه های ناز و سادگی های نیاز...
نیازهای ساده و ساده های خط خطی...خطوط ِ مردّد و تردید های ناروا...
حیای خیالی و خیال ِ شمالی
امواج ِ سرتق ِ نگاه و کودکانه های جسور...حسادت های لخت و لخت های تجملاتی...
مذهب ِ خنگ و خنگ ِ مُفنگی...مفنگی ِ منورالفکر و روشن فکر ِ شلخته...
تضمین ِ ضرر و مضرات ِ اندیشه...افکار ِ خیس و خِسّت ِ ادواری...
دَوران ِ لنگ و میل لنگ های اِنجین های خدا...
هوای شناور و شناورهای لنگردوست....لنگرهای تنبل...تنبل های وراج...
انساط ِ مقعدی و اعتقاد ِ سیبیلو...اخلاق و میکروفون های فرو رونده...
سرزمین ِ خورشید و طلوع ِ رویا...غنچه های پیر و قاعدۀ بکارت...
مرد ِ چوپان...سماق...شماتت ِ عقربه های تا سوراخ...
سرب و حلق و ساعت
چکّه های من و لخته های تو....نوازش ِ اندیشه...
ماه ِ قرتی...ناز ِ ببر و نیاز ِ برکه...پلنگ ِ ریقو و ماه ِکثیف...
طعمه های کرشمه و تولد ِ دوباره....طره های زلف ِ وحشی
تسمه و تفنگ ...قطار و فشنگ...مادیون و جنگ....
سنگی که با چشمه همبستر است...
باران و ناودان...هاااااا کردن روی شیشه و اشک ِ شیشه
سوسه و وسوسه
خودزنی در انظار ِ عمومی
چینه ها و گربۀ بیدار...چرخ ِ گاری...دختر ِ فراری...چشم ِ خریداری
بغض ِ قناری...تازی ِ شکاری...شب زنده داری
رستم و خواری...کورش و نگاری
بنگ و باده...فریب ِ ساده ...سوار و پیاده...دولت و اماله
پرتقال ِ خونی و مرد ِ زندونی...ساز ِ ویرونی...میل ِ عریونی...آیت الله و مهمونی
کوه و دشت...رفت و برنگشت
شاخۀ نیلوفر...همسر و همبستر....طلاق یا دستمال ِ سفید؟
خواهش و تهدید...آب ِ زیر ِ پل نالید...قلب ِ ما پوسید
سرنزد خورشید ... چندش و تردید...
آرزوی خام
شمشیر و نیام
حسرت ِ قیام
خدای دل و شیطان ِ ول
توحید ِ مماس بر عاطفه
کسینوس ِ تمام ِ اعداد ِ گرد
تناسخ و اشتیاق ...انجماد لحظه های چلاق
سفره های نفتی و مهر ِ دولتی
تناسل و توازن...راز ِ بقا و باری به هرجهت های دوست داشتنی
اعتقاد و اعتیاد ...التماس و انجماد...لحظه های خیس...خیس های اجتماعی و ادم های اشتباهی
سرزمین ِ ساکت ِ خیال و رویای اتصال...چاه های عُرفی و کوچه های فرعی
نامه های خصوصی و شخصیت های نخنما
آیه های پوسیده و اشتهای لب های بوسیده.... از خورده بگیر و بده به نخورده
وقتی دری بسته است...سفره های سفالی و سکس های خیالی
نوازش ِ بیهودۀ مغزهای مُرده...مرده های نق نقو...
چکمه های انتظار و اندام ِ گرفتۀ دل های خمار
شورش و پوست اندازی...انقلاب و براندازی...دنیاهای موازی
احساسات ِ پوست ِ پیازی
دریای گیج و بوسه های رسوا ...جیک جیک ِ هوس برای نا آشنا
چماق های گوشتی و گُرده های لاغر
....گفتیم و شنفتیم...پهلو به پهلوشدیم....پهلو گرفتیم و دریا هنوز میرود...
خوش به احوال ِ هرآنکه گاه گاهی مغزش را خاراند
...
بنام ِ طبیعت در لوای بهار دریا هنوز میرود
یادمان باشد ننشینیم...
پاپتی
تحويل نميگيرم
سالي را ...
كه بدون حضور خرد
تحويل شود ...!
از کودکی همبازی ام خورشید بوده
همواره شب از حبس ِ من نومید بوده
وقتی خدای قصه های خط خطی مُرد
تخت ِ پریشان ِ دلم جمشید بوده
در بخت ِ خاموش ِ زمین هم دست بردم
مبنای پندارم به دین، تردید بوده
وقتی زمان با بی کسی هایم ورق خورد
عصیان ِ ذاتی بانی ِ تهدید بوده
با اشهد ُ ان لا اله َ "او" غریبم
چون ریشۀ کفرم خود ِ توحید بوده
وقتی خدا پیغمبران را مبتلا کرد
تقدیر ِ من با عشق در تعمید بوده
گلخانه های عاطفه با من رفیقند
استاد ِ این گلپونه ها امّید بوده
من با افق از آسمانها بی نیازم
کار ِ نگاهم لاس با ناهید بوده
با آیه های لامسه گاه ِ نوازش
ما را میاندار ِ صفا ، مهشید بوده
من پاسخم با لحظه های خوش ،قشنگ است
بر کار ِ نیکو،کار ِ من تجدید بوده...
در لحظه های لخت من از سر گذشتم
در تن به تن زیبایی ام شاهید بوده
هرگاه دیدم تا دلم سبز است و پویا
در سایه سار ِ سادگی ها عید بوده
...
پاپتی
بنام ِ کودکان ِ کار و بیکاری
بنام ِ ناخدای فقر و بیماری
بنام ِ هرکی که چشماش پر ِ اشکه
بنام ِ شیفت ِ شب...با درد و بیداری
بنام ِ دخترای خسته از توهین
بنام ِ فقر و فحشا...دین ِ اجباری
بنام ِ بند و دار و سختی ِ زندون
بنام ِ لحظه های انفرادی...سرد و تکراری
بنام ِ چشمای بارونی ِ مادر
بنام ِ ازدواجی تلخ...بیگاری
بنام ِ حجله های سرب و آیینه
بنام ِ مرگ بر این مردم آزاری
بنام ِ مردم ِ همواره شرمنده
بنام ِ دولت و فحشای آماری
بنام ِ باز بابا داد....تا...سفره
بنام ِ هرکی دلچرکه ازین خواری
بنام ِ هرچی مرد ِ ظاهرا مرده
بنام ِ مزّۀ تلخ ِ طلبکاری
بنام ِ زن ، که با تاریخ درافتاده
بنام ِ جنگ تا... شایسته سالاری
بنام ِ بچه های بی سرو سامون
بنام ِ مرگ بر هرکودک آزاری
بنام ِ جبس...شیون...بغض...پرونده
بنام ِ ظلم ِ عریون و گرفتاری
بنام ِ شرم ِ یک نیلوفر ِ زیبا
بنام ِ ننگ بر چشم ِ خریداری
بنام ِ هرکی اینروزا براندازِ
بنام ِ خشم ِ این رودخونۀ جاری
...
پاپتی
روز جهانی زن بهانۀ خوبی ست که اندکی مردانه خودزنپنداری کنیم
من معتقدم که عشق مادرزادی ست
طغیان، بخدا قسم ...خود ِ آزادی ست
وقتی که شعور و شهوت و بوسه به پاست
تقدیر معلم ِ بلوغ ِ شادی ست
آن ده که به نام ِ بوسه برپا شده است
دنیاست....و ....نام ِ کوچکش "آبادی" ست
آن شخص که از اصول ِ دل بی خبر است
سلّول ِ حماقتش...بدان ...بنیادی ست
همواره در آیه های ما بوسه خطاست
زیرا که نظام ِ کینه...استبدادی ست
در بستر ِ دین ِ خنگ...هالو شده ایم
ما فلسفه مان لایق ِ "بادا باد"ی ست
در محضر ِ شیخ...پشت و رو خواهم زد
زیرا که "حماقت" اصلی استردادی ست
من زادۀ تازیانه و وسوسه ام
زین رو شده بوسه هام ...استشهادی ست
پاپتی
بنام ِ تعالی بیا رو به فردا
بیا تازه ام کن بنام ِ مداوا
بنامِ گناه ِ کبیره...بغل کن
بیا عرضه کن تو بنام ِ تقاضا
بنام ِ شمارش منو گنده تر کن
ببین گرد ِ گردم بنام ِ مدارا
خشونت بده گردش ِ چشم ِ مستو
لبامو ببین داغ ِ داغن به مولا
منو کشف کن ذره ذره بجورم
منو زایمان کن بنام ِ اهورا
تو دستام ببین این همه التهابو
تو پایین بکش وحشی ِ ناخدا را
بنام ِ تماشا تو عریونترم کن
حریص ِ لبام شو مثه سیب ِ حوّا
دلم رو بغل کن...بمالش به سختی
بکن هرچی دارم پی ِ بوسه یغما
بنام ِ تساوی...منم پا به پاتم
چه دارا میشم من تو دنیای سارا
بنام ِ تلاطم توی خاطراتم
منو حل کن و منحل ...از این معما
بنام ِ تکاپو منو بی حیا کن
سمرقند و ول کن بیا تا بخارا
تو پهلو به پهلو منو مبتدل کن
به اندیشه ای ناب عین ِ مربّا
تو با کیمیای شب و ناز و طوفان
منو تازه کن مثل ِ شعر ِ مقفّا
سراغ ِ چشامو بگیر از ترانه
بکن نیزه ها رو توی حلق ِ پروا
به الماس ِ پنجه خراشم بده تا...
جدا شم ز فردا...بشم مست ِ حالا
یه آتیشزنه خرج ِ بغض ِ چشام کن
خریدار ِ من باش...پای میز ِ سودا
گلوی ِ سکوتو بگیر جرواجر کن
تو تکبیرمون کن رو سقفِ مصلاّ
تئاتر ِ دلم رو رو صحنه بچرخون
تو ظرفامو بشکن دُرُس مثل ِ لیلا
تو تیشه بزن کوه ِ این جسمو بشکن
تو فرهادو بنداز به اندام ِ خارا
خدا میشم و مریم ِ امشبم باش
بیا تا بسازیم دوباره مسیحا
تو نیلوفر ِ برکه های دلم شو
بیا ماهو بندازیمش بالا بالا
بنام ِ تعامل...منو پشت و رو کن
یه کم وایساده...کلّی هم دولّا دولّا
منو جُم بده....لحظه هامو برقصون
دیگه وای نسا...جَلدی باش...یالّا یالّا
صدامو عوض کن بذار خش خشی شه
خلاصم کن از این همه ناز و اغما
منم روبروتم دُرُس پهلو پهلو
بیا مصرف ِ بوسه هام رفته بالا
خمارم هلاکم دلم بیقراره
دلم رو ببین با تنم داره دعوا
تو که اصل ِ جنسی منو نئشه کن تا
بشم بیش از این پیش ِ چشم ِ تو رسوا
منو منکسر کن تو تقدیر ِ چشمت
ببین آینه رو گیج در بهت و غوغا...
یه کم کج بشین راستیامو بپوشون
منو مزّه کن با دسااات حین ِ بلوا
چشات پا به ماه ن...بگو از تولد
گمونم که داره...میادش...مسیحا
منم خوب ِ خوبم بنام ِ تساوی
چقد نابه سرگیجه هنگام ِ ارضاء
ولو شو تو قلبم مثه آب و آینه
بیا تا تماشای مهتاب ِ تنها
بیا خط بکش رو نظام ِ تدین
توانا بود هرکسی بوده دانا
بریز زلفاتو رو تن ِ خیسم امشب
که عقلم کفن کرده این ناخدا را
جهنم نداریم...تمومش بهشته...
اگه عقل و شهوت بسازن خدا را
پاپتی
شبنویس ِ گیسوانت آسمان را مبتلا
اشتیاق ِ چامه ها ی چشم هایت بی حیا
انتظار از آرزو سر میبرد بی خون و جیغ
ای نگاهت باطل السحر ِ خزان و انقضا
در من از تو نغمه ها نو میشوند انگار تو
هفت دستگاه ِ مرا بنوشته ای از ابتدا
مو وموسیقای تو آیینه ها را تازه کرد
انقلاب تازه ای داریم نامش کودتا
حفره های خیس در چشمان ِ تو جان میمکند
در سیاه ِ چاله ها تقدیر می افتد ز پا
توی این برجستگی ها با خدایان ِ لطیف
کعبه های گرد بنیان کرده ای از قبله ها
هفت دریا موج میسازند و میپیچند و باز
کرنش ِ امواج بر اندام ِ موزون ِ شما...
یک کمر باریک ِ پابرجا بنام ِ هندسه
پیچ و تاب ِ شاخه های تاک هنگام ِ سما
وقت ِ زیبایان ِ خفته مُرد...زیبا زنده است
یک زن از جنس ِ تلاطم...بینظیر... عین ِ حوا
سرزمین ِ شانه هایت جنس ِ آب و حادثه
"اقتدار " اندیشه ای ملموس ...بی چون و چرا
هرچه آزادی ست با نام ِ تو انشا میشود
مکتب ِ آمیزشت مبنای تعلیم ِ خدا
آنچنان از سینه ات بوی بهاران میرسد
کینچنین پاییز میگردد زمان ِ ناروا
شرط ِ استرداد ِ شادی از جهان دامان ِ تست
ای تو بر ایین ِ نیک اندیش، استدلال ِ ما
کیمیای لمس تو از نو اهورا را نگاشت
حق ِ مریم را گرفت از حلق ِ شخص ِ ناخدا
هر چه قاموس است در معنی زتو فرمان بَرَد
تف به آنکه گفت تو ناموسی و غیرت روا
پنجه های ناز ِ تو سر میبُرند عین ِ نجات
بیش از این بر من روا کن پنجه های ناز را
اطلسی های دلم مردند از دلواپسی
بی یزیدم وا منه در جنگ ِ سرد ِ کربلا
چاره کن یا پاره ....این دیواره خیلی ساکن است
جاری ام کن...سجده اجباری ست در اسکان ِ ما
در تو من پر میکشم پرواز در جا میزند
انعطاف ِ بوسه هایم را بپرس از خارها
با تو من خوبم بهارم عاشقم دلشاد و مست
لحظه ها را چاپ کن در یک کتاب ِ آشنا
با تو حتی برکه هم نیلوفرش از یاد رفت
ای که چشمت کهکشان را با نگاهی کهربا
انجماد ِ نسل هایم پیش ِ خورشید ِ تو مُرد
ای زن ِ آزاد....دریا ...بیکران...یاغی...خدا
پاپتی
درگیر ِ همیشه های بی تدبیریم
ما ملت خفته در شب ِ تقصیریم
در حادثۀ بلوغ همراه ِ زمان
ازبسکه موثریم...بی تاثیریم
از بس به امام ِ چاه ارادت داریم
در راه ِ فقیه ِ برحقش میمیریم
ما ملت خایه مال ِ پر حوصله ایم
الحق که چه خوب...خویش خر پنداریم
در جنگ بنام ِ دین ِ این نامردان
همواره خریم...و باز...بی تغییریم
در دادن ِ آیه ها به حلقوم ِ خرد
یک سابقۀ دراز و ننگین داریم
با شیخ نشستیم و به ما کرد فرو
از بس که ثواب دارد هی میخاریم
تا مرغ ِ عرب غاز شده در دل ِ ما
ما مبتکران ِ هنر ِ تزویریم
کردند و به نام ِ انبیا خوشحالیم
ما عاشق ِ تازیانه و زنجیریم
انواع ِ شیوخ ِ ما تمیزند و قشنگ
از کورش ِ زشت هم بیزاریم
ما امتِ صحنه ایم...فتوا بدهید
اینگونه که شیخ گفته ما بیداریم
ما طالب ِ ظلمیم ز نوع ِ عربیش
در جنگ ِ جهانی ضد ِ استکباریم
ما زیر ِ حجاب، لخت ِ مادرزادیم
اینگونه شده که جملگی بیماریم
ما با ادبیم بسکه خواندیم حدیث
ما مثل ِ نبی ِ خود، حرم ها داریم
ما توی نماز جمعه پر مهر و لطیف
با واژۀ مرگ فتنه ها میکاریم
با توبه بنای کفر را لرزاندیم
ما مردم ِ اهل ِ مکر و استغفاریم
اکراه به دین ِ ما ندارد راهی
گفتیم که ما همیشه مردمداریم
آنکس که مسلمان نبود هست نجس
ما از همۀ جهان طلب ها داریم
با خویش بدیم و باز با شیخ خوشیم
در دایرۀ وحوش ما پرگاریم
از بس که خدا به قتل داده فرمان
در شعر ِ تفنگ بیت ِ وافر داریم
ما ملت ِ خفتیم با فقر و نماز
درگیر حقارت ِ همین تکراریم
هر روز صراط مستیقی بر پاست
ما عاشق ِ کیمیایی و گلزاریم
دروهم ِ خدا به ریش ِ هم میخندیم
در اصل ِ شعور ِ خویش هم شک داریم
ما مغلطه را ز بیخ میخندانیم
در بیعتِ چکمه های فرمانداریم
در بستر ِ انتخاب...آزاد و رها
یک مجلس ِ بی خاصیت و بو داریم
با دولتیان به سمع تا طاعت ِ محض...
انواع ِ شیوخ ِ زشت و پررو داریم
سرمایۀ حرف های ما...پول ِ سیاه
چندی ست رییس ِ چرک و ریقو داریم
در بند برای اعتراف ِ الکی
هم بطری ِ نوشابه و جارو داریم
از بس که دلار با تومن ور رفته
تا کوری ِ چشم ِ دشمنان رو داریم
با مصلحت ِ تناسل ِ شیخ ِ رجیم
از بهر ِ جماع ِ ناب دارو داریم
زن واژۀ چرکی ست میان ِ همه مان
آنجا که به جای مرد...یابو داریم
هی حرف درون ِ جمله ها میماسد
از بسکه بنام ِ شرع تابو داریم
ماتحت ِ دریده و فشار ِ بسیار...
تریاک و کراک جای دارو داریم
داریم به خواهران ِ خود غیرت ِ زشت
این است که در کلام چاقو داریم
ما زادۀ عثمان و عمر میباشیم
از بسکه غلام و عبد ِ خنثی داریم
صادر شده ایم و ماه را هم کشتیم
تولید ِ خر ِ شریف و ملا داریم
علمی ست مراسم طهارت هامان
استاد همه جور...ریز و عظما داریم
مستضعف ِ بی نیاز از بیش و کمیم
صد بارگه ِ چرک و مطلا داریم
حاشا که زمانه نیز باور نکند
در جامعه ما به جای "من" "ما "داریم
در فطرت ِ عارفانه بی حوصله ایم
یا للعجب از ما که معما داریم
کشتیم به دست خویش یاران ِ وطن
از بسکه سخاوت و نجابت داریم
ما در همه حال عاشق ِ اعرابیم
زیرا که هنوز هم دیانت داریم
سیاس ترین ِ ماست دیوث ترین
ما تبصره ها توی شرافت داریم
ما مرده پرستان ِ شب ِ تاریکیم
ما بر همه مردگان ارادت داریم
ما جاعل ِ بوسه و نگاه ِ پاکیم
آری به خدا...خیلی اصالت داریم
لازم نبود وضو که ما در همه حال
از بهر ِ خدا غسل ِ جنابت داریم
ما هیزترین مردم دنیای خودیم
بر مادر ِ خویش هم عنایت داریم
ما کل زمین را به ولا میخوانیم
زیرا که بقدر خر کفایت داریم
در کوفۀ عشق کاشکی میبودیم
انگار همه ش قصد ِ حمایت داریم
ما با همه دشمنان ِ خود هم خوبیم
اینگونه شده که هی ولایت داریم
در بستر ِ کائنات هم میلولیم
ما عقده به قدر ِ بی نهایت داریم
در فقر ِ هنر غنی و ثروتمندیم
ما شربت ِ نابی از شهادت داریم
لبنان که ز ماست زیر و رویش آباد
صد آیه برای این مدارا داریم
ما توی اوین و انفرادی هایش
در سینه به جای قلب...خارا داریم
سارا که غلط کرده و عاشق شده است
از صیغه بگو ...آدم ِ دارا داریم
از معجزه های ناب بر روی زمین...
ما جنتی و سن و معما داریم
در بستر ِ آیه های پر دوز و کلک
دستور ِ جدال با اهورا داریم
پاپتی
ادامه دارد...تا دلت بخواد روووووووووووو داریم
گفته بودند عشق آسان میشود
میهن ِ پژمرده "ایران" میشود
زندگی لبخند ِ زیبا میزند
قهقهه فتّ و فراوان میشود
دشمنان ِ خلق هی ور میپرند
آسیاب ِ ظلم ویران میشود
جایگاه ِ مردم ِ بی خانمان
سمت ِ تجریش و لواسان میشود
سهم ِ آب و نفت بالا میرود
یزد هم چونان سپاهان میشود
کارهای ناب با سازندگی...
عقده های کار درمان میشود
بسکه آزادی به ما هل میدهند
اشتهای خلق چندان میشود
گاه گاهی گفت از بهر مزاح:
فاطمه دارای تنبان میشود
وعده ها دادند و خلق عرعر نمود
میشود بشنو که چونان میشود
او ز رفع ِ فقر گفت اما نگفت:
مرگ و فحشا زود ارزان میشود
او نگفت از جنگ جنگ و کربلا
گیسوی ایران پریشان میشود
جایگاه ِ مردم ِ آزاده مان
انفرادی توی زندان میشود
خوشدلان دیدند در کشتار ِ عقل
مملکت تقدیم ِ خنگان میشود
این طبیعت هم به شب عادت نمود
سهم ِ دریا بغض ِ طوفان میشود
با شعار ِ روسری یا توسری
حق ِ زن از بیخ کتمان میشود
ناخدای زشت با صوتی کریه
قاری ِ ریشوی قرآن میشود
یک چلاق ِ زشت ِ بدترکیب هم
مالک ِ ملک ِ سلیمان میشود
در شب ِ شعری به نام ِ انقلاب
شعر ِ باران ، تیرباران میشود
اعتیاد از نسل ها سر میبُرد
سرزمین ِ اخته ویران میشود
اعتقاد از قصه ها خط میخورد
بوسه ها تقدیم ِ شیطان میشود
در سرودی خسته از تکرار ِ ظلم
درد هم مشغول ِ جولان میشود
شیر ِ آزادی کمی جم میخورد
پاسخ ِ این سنبه،سندان میشود
جنبشی از صخره بالا میرود
بر لطافت،ظلم عریان میشود
در اوین ِ لحظه های بی کسی
بازجو بر سفره مهمان میشود
لحظه های این تجاوز خیس و چرک
اسم ِ این اوضاع،عرفان میشود
انجماد بغض در اصرار ِ خون
جنبشی مفعول ِ بهتان میشود
کورش از دلواپسی دق میکند
شیر از خورشید پنهان میشود
باز کن چشمان ِ خود را نیک بین
تخت ِ جمشید است...گریان میشود
مادر ِ تو...خواهر ِ من..همسرش
پیش ِ این نامرد عریان میشود
یک خداوند ِ عرب...پیر و کچل
جانشین ِ مهر و یزدان میشود
ایزد ِ افسانه های مهر ِ پاک
ساکن ِ کوه و بیابان میشود
آرش از رستم که نارو میخورد
خادم ِ پیر ِ جماران میشود
از رهایی نام ِ نیکویش فقط
نقشبند ِ بغض ِ میدان میشود
پاپتی
با چشم های هیز ِ
تو،چشمم لبی تر میکند
میدانم این طاووس را...چشم ِ تو پرپر میکند
وقتی نگاهم میکنی ،میبافمت در قصه ها
این قصه هارا طفل ِ دلم،با غُصه از بر
میکند
وقتی نگاهم میکنی...میترسم از ناگفته ها
آغوش ِ من اِنکار را...انگار باور میکند
وقتی نگاهم میکنی...میبندی ام با بوسه ها
آیینه های چاق را این غصه لاغر میکند
وقتی نگاهم میکنی...میچینی ام از شاخه ها
این چشم ها خون ِ مرا جاری به ساغر میکند
وقتی نگاهم میکنی ...له میشوم با سنبه ها
حتی یزید ِ پیر هم این کار کمتر میکند
وقتی نگاهم میکنی ...گم میشوم در کوچه ها
دریای غصه در دلم شب را شناور میکند
وقتی نگاهم میکنی یخ میزند بغض ِ صدا
چشم ِ تو استبداد را قانون ِبهتر میکند
وقتی نگاهم میکنی...شورم ...سه گاهم...یا نوا؟
درچارسوق ِ نغمه ها قلبم شبی سر میکند
وقتی نگاهم میکنی...تبعیدی ام تا ناکجا
این بی کسی تردید را در نطفه ابتر میکند
وقتی نگاهم میکنی...تقدیر می افتد ز پا
فریاد ِ چشمان ِ شما خورشید را کر میکند
وقتی نگاهم میکنی...قل میخورم تا ابتلا
بُر میخورد ظلم ِ ورق...حکمی ستمگر میکند
وقتی نگاهم میکنی...شل میشود پیچ ِ خدا
این مومن ِ ولگرد را چشم ِ تو کافر میکند
وقتی نگاهم میکنی...من پاپتی ...تو اژدها
این اژدها داماد را تقدیم ِ داور میکند
وقتی نگاهم میکنی...قُل میزنند این کوره ها
عشق ِ مذاب ِ ناب ِ تو سِیری سراسر میکند
وقتی نگاهم میکنی...تن میدهند آزاده ها
دل با جواز ِ خونبها...طغیان ِ آخر میکند
وقتی نگاهم میکنی...سیب است و طغیان و حوا
اینک زمین این حجله را یرشار ِ اختر میکند
وقتی نگاهم میکنی...میسازمت بر صخره ها
اینجا لطافت شرم را از صحنه ها در میکند
وقتی نگاهم میکنی...جولان و رقص ِ سایه ها
نجوای ِ نای و ناله ها...شب را معطّر میکند
وقتی نگاهم میکنی...سرداب ِ سرد ِ گریه ها
در انتقامی بی حیا...دل را مکدّر میکند
وقتی نگاهم میکنی...حلقوم ِ بی آه و ندا
مهتاب ِ بی همجوش را ، در شب منوّر میکند
وقتی نگاهم میکنی...ناجی به انواع ِ ادا
این قلب ِ مسوار ِ مرا، با بوسه ای زر میکند
وقتی نگاهم میکنی...ور میروم با آیه ها
پاییز ِ تو آغوش را...همواره نوبر میکند
وقتی نگاهم میکنی...تاکید ِ ظلم ِ تا به تا
این مُهر ِ اصغر را به من ...بدجور اکبر میکند
وقتی نگاهم میکنی...بغض و نیاز ِ بینوا
این عاشق ِ گمنام را مشهور ِ کشور میکند
وقتی نگاهم میکنی...جنگ است و آشوب و بلا
من از منم سر میرود...آن کار ِ دیگر میکند...
پاپتی
تردید نکن که ناخدا پیر شده
با دست ِ شیوخ ِ زشت، زنجیر شده
درلختی ِ این جبهه به رمز ِ می ِ ناب
خوابیده به زیر ِ عقل و تکفیر شده
این بار دگر نوبت ِ یک خدای زیباست
یک زن که به نام ِ عقل تدبیر شده
جنسی که لطیف و با شعور است و به حق
بر سردر ِ کعبه ،لخت تصویر شده
اسمی که به کهکشان ِ نور انی ِ ناز
با خامۀ اقتدار تحریر شده
انسانزن ِ شایستۀ تقدیر و تماس
باگردش ِ نیلوفری ِ ستاره تنویر شده
پاپتی
در چشم ِ ستاره ،خواب کتمان شده است
گیسوی بلند ِ تو پریشان شده است
تربیت ِ تقدیر به نامت زیباست...
وقتی که خدای زشت،زندان شده است
آسوده به ناز زیر ِ مهتاب برقص
دریا به نوازشت غزلخوان شده است
وقتی که غزل سراغ ِ چشمان ِ تو رفت
فهمید که فصل ، فصل ِ طغیان شده است
در دامن ِ انقلاب با نام ِ شراب
این شعر ِ رها،حریف ِ قرآن شده است
با جاذبۀ کرشمه در بیت ِ حضور
یک بوسۀ خیس ،شرط ِ ایمان شده است
از بس که نجابت از نگاهت جاری ست
ارباب ِ حجاب هم پشیمان شده است
دنیا نفَسش حبس شد آنگه که شنید:
خاتون ِ قشنگ ِ قصّه عریان شده است
سامانۀ چشمه های چشمان ِ درشت
سرمست ز نغمه های عصیان شده است
جنگی که بنام ِ عشق برپا شده بود
مشمول ِ سپیده های پایان شده است
سودای تو از نگاه بی پرده پر است
در قحط ِ غزل، قافیه ،"باران" شده است
تردید نکن که آن ِ من خواهی شد
کین سهم نصیب ِ سربداران شده است
آغوش ِ تو در خیال ِ لختم جاری ست
این قلب ِ اسیر... نامسلمان شده است
مرجان ِ لب ِ لعل ِ تو یاقوت ِ نجات...
در چشم ِ زلالت آب حیران شده است
نبض ِ ادبم ضعف بغل کرده و باز
یک بستر ِ بی حیا نمایان شده است
آبستن ِ یک شکارم از دامن ِ تو
بیچاره دلم!بی سرو سامان شده است
یک شهوت ِ ناب در فراسوی نیاز
در واژۀ خیس ِ بوسه پنهان شده است
در کوی ِ تو ساده میپرم...بی پر و بال
پرواز در این فسانه آسان شده است
در بوتۀ عاشقانه ها ناجی ِ ناز
رنگینک ِ رمز ِ شاد ِ امکان شده است
تعظیم ِ خدای عشق بر قامت ِ تو....
شاد است دلم ...که درد درمان شده است
آغوش ِ تو یک معنی ِ زیبا دارد:
"کمبود ِ تماس ِ لخت،جبران شده است"
پاپتی
ظلم است ابتلا به حجاب...از خدا نترس
از گفته های شیخ ِ کریه و گدا نترس
گیسو بریزبر سر ِآن شانه های عور
از جلوه های لخت ِ منِ بی حیا نترس
چشمی ببند و باز کن این دکمه را به ناز
از بوسه های داغ در این ماجرا نترس
تن از جهالت ِ این رخت وا رهان
از حس ِ این ترانۀ بی ادعا نترس
این نامه با غزل پی ِ وصل ِ تو میرود
درلمس ِ این هوس ز تماس و صدا نترس
ابعاد ِ عشق ِ من، سر و سامان پذیر نیست
آشوب ، ابتداست...تو از انتها نترس
قد میکشد دلم به تمنات با غرور
تاریخِ خسته زنده شد ،از انقضا نترس
در این کشاکش شهوت بنام ِ وصل
از لایه های ِ بی ته ِ این اشتها نترس
وقتی غزل سراغ ِ تو را از دلم گرفت
از یک ردیف ِ داغ در این واژه ها نترس
در قفل ِ قافیه تو زعصیان حذر نکن
از امتزاج ِ ناز به نام ِ وفا نترس
وقتی ترانه منتظر ِ انعکاس ِ ماست
از انبساط ِ خاطر ِ این مبتلا نترس
تا انطباق هست و من از من تنی تر است
از اخفای کینه در این محتوا نترس
با من به نام ِ هوش قیامی دوباره کن
زن باش و پاک....تو هم چون حوا نترس
آدم نمانده روی زمین...بی سبب نگرد
از این جهان ِ مانده به روی هوا نترس
وقتی که سایه بر سر این کوه ، چیره گشت
از اجتماع ِ اختۀ خورشیدها نترس
تو جنس ِ آتشی دل ِ طوفان و اقتدار
از باد ِ تنبل ِ بی دست و پا نترس
لب وا کن و برقص...شرابم ده و بتاز
از اشتعال ِ بتکدۀ ناخدا نترس
این ریشه را به تیشۀ تقدیر وامده
من بی تو بی کسم...تو زتشکیلِ "ما" نترس
در من یزید ِ عشق ...یزیدی دلیر باش
یک دجله خون بریز...ز چون و چرا نترس
از واژه های خنگ حذر کن بنام ِ عقل
"بکرانه" پُر خطاست...از این پرده ها نترس
وا کن سبو که تلخی ِ شب بر طرف کنیم
از برملا شدن ِ راز در این کوچه ها نترس
در عمق ِ چشم ِ تو من میرود ز دست
من در تو زنده ام دگر از کودتا نترس
بر سینه های لخت برایم عسل بریز
رو دل نمی کنم ! تو ز فقر ِ شفا نترس
گُرد آفرین ِ قصۀ من باش و بی نقاب
از هجمۀ جماعت ِ اهل ِ ریا نترس
بی بی! ردیف و قافیه ام را به هم بریز
از چیدمان ِ سایه به شعر ِ رها نترس
تو اصل جنسی ومن ،میچشم تو را
از ناله های خیس به ناز و ادا نترس
پژمرده زیر ِ چکمۀ شرعی نجابتت
از چاهنشینان ِ شب ِ انبیا نترس
با چشمک ِ ستاره زمان را زمینه باش
از گربۀ سیاه و صدور ِ دعا نترس
سرمایه های ناز ِ تو را شاه حس نکرد
از اختلاط و فهم ِ نفهم ِ سِنا نترس
خلوت نه جای توست! بریز و به هم بپاش
از چشم های هیز و دل ِ تا به تا نترس
خاتون ِ بی نظیر ِ اهورا وش ِ لذیذ
آواز ِ اصفهان تو بخوان از نوا نترس
من بیش از این هلاک توام.... خونبها بده
از هرکه غیر ِ ماست سوای ندا! نترس
وردی بخوان پی تبدیل ِ حس به فهم
درامتداد ِ معجزه از کیمیا نترس
پاپتی
در تعامل با مداری بیقرار
اشتعال ِ بغض هامان برقرار
میکنند و میدهیم و میشوند
دوستی هامان اسیر ِ چنگ ِ دار
انتهای عشق اینجا پیش ِ ماست
در تماس ِ التهاب و اضطرار
میسپاریم عاقبت اندیشه را
بر مبادای فشنگ و خواروبار
مادرِ آزادی از ما دلخور است
سربداران فوق ِ تیغ ِ کردگار
در پناه ِ سرب و سیخ و افترا
لاشه های پیر تحت ِ انکسار
انجماد آغوش ها را میمکد
در نیام ِ چاه های انتظار
سرو های زرد را با داس ِ جهل
میبُرد از بیخ دست ِ روزگار
دردِسر، سرمیرود از اختلاس
سرزمین ِ عشق های بی بخار
با بهار ِ بهمن ِ آیین ِ چرک
تف به قد و قامت ِ جدّ ِ بهار
نصف و نیمه بغض را ورمیچریم
بین ِ الفاظ ِ ستمکار ِ شکار
نالۀ این قیچک ِ زار ِ وطن
فصل ِ باران در بلوغ ِ چشم ِ تار
پاپتی
+
من و تو امروز عشقولانه در کردیم ...
یه عده تو خیابون تنها موندن
تو کوچه گیر افتادن
...یه جایی هس تو این مملکت بش میگن پ ل ی س ِ ا م ن ی ت...
معشوق شون جلو یا پشت ِ یه در منتظرِ هدیه ...
کلافه شده
به همین سادگی
چشات شهرِ عشقن پر از نور و طوفان
نگاهت رفیق ِ شب و ناز و طغیان
تو نیلوفر ِ قصه های غریبی....
تو رمز ِ عبوری واسه فصل ِ عصیان
پس ازتو قد ِ کوه ِ بی سایه خم شد
بدیل ِ تمام ِ تکاذیب و کتمان
تو در انتهای من از من شنیدی
که میمانم از تو پس از بوسه باران
رفیق ِ رهای من و بوسه هایی
تو زیبا ترین سایه بر شاخساران
من از من بریدم به آیین ِ چیدن
ز پرونده ای مملو از جسم ِ عریان
رفیق ِ ترانه بیا با غزل ها
برایم تو بگشا یکی از هزاران
نماز ِ مرا بی اذان مقتدا شو
بنام ِ وصالی هراسان ز هجران
تو در من بنا کن منی را که خواهی
به سرپنجۀ دشت و آغوش ِ باران
من از التهاب ِ گذشتن ،گذشتم
بنام ِ پیاده ....ز قید ِ سواران
سواد ِ کرشمه در این مکتب از تو
نمادی نوین را سپارد به ایمان
تو شایستۀ اشتیاق و تلاشی
بنام ِ تمنّا ز ابر ِ بهاران
سراپای تو عشوه با ناز ِ زیبا
من و کوچه هردو روان و غزلخوان
تو در التهاب ِ دلی خسته جاری
غرور ِ مجسم در این سربداران
تو زیبای وحشی پر از کیمیایی
تو گُردآفرین ...دختر ِ ناز ِ یزدان
تو شعر ِ مجسم به جای نوازش
تو درمان ِ درد ِ همه دلنوازان
شراب ِ صدای تو دل را رقم زد
قرار ِ دل ِ مست ِ شب زنده داران
تو اینجا غریبی به نام ِ توحش
بنام ِ نگاه ِ شب و مکر و قرآن
تو را میسپارم به دست ِ رهایی
به دست ِ سپید ِ اهورای ایران
تو را عین ِزلفت : دلیر و پریشان
تو را میسرایم به طغیان ِ جوشان
تو انسانزنی....جنسیت از تو حاشا
تو زایندۀ مهر و آغوش و باران
پاپتی
در شب بی ستاره و نشانی
دهکده نه! غمکدهء جهانی
خاطرِ آزادی ما سوده شد
جاده به آوارگی آلوده شد
هر چه نسیم است! پی هرزگی
زندگی و حجلهء این بندگی
رخت سفر بست ولی آیه ها
بی سجل و بی هنر و بی صدا
هر چه به تن داشت دریدند زود
تار طلاق و دلِ بی مهر پود
امنیت خلق و گناه نَفَس
جورحجاب و هوسی در قفس
حبس شد اندام به رنگ سیاه
زشت شده صورتک قرص ماه
درد و کتک در سبد ناله را
داده به ما هدیه ! سفیر خدا
دختر ایران که به چادر دچار
شرم بر این دولت مردم سوار
قصهء آ زادی کردار نیست
حرف بلوغ خوش پندار نیست
حرف لباس است و کمی انتخاب
مرگ غرور است در این التهاب
زلف پریشان که حرام و دلیل!
لغزش دین در دل ذهن علیل
آیه به آیه همگی باطل اند
فاعل و مفعول ، همه قاتل اند
قاطر این ظلم چموش است و باز
پینه به پیشانیِ چرک و نماز
در دل اینان زن ایران بد است
جنس لطیف هر چه بود زاید است
کینهء حوا به دل دینشان
اهل قصاص است چو آئینشان
تیغ کشیده ست حوا بر بهشت
منتِ الله! به گردن نهشت
دختر ایرانیِ کوروش چرا؟
مانده غریبانه در این ابتلا
مرد ِ وطن ! با تو ام ای نورفیق
کوچ کن از وادی ِ عهد ِ عتیق
دختر ِ تو...مادر ِ من...یار ِ او
اُسوۀ ایرانی ِ این آبرو
مانده به دست ِ دد و دیوان اسیر
دست ِ من و دامن ِ عصیان بگیر
تا که به طاووس ِ تجاوز،مگر
هی نشودعصمت ِ ما در به در
چشمهء این وحشت و بُغض زمان
آب کثیفی است ننوشیم از آن
تا که زن اینجا به خود آزاد نیست
مام وطن یکدله دلشاد نیست
ضامن آزادی ما شادی است
شادی ما در دل آزادی است
محور آزادی ما دستِ زن است
خیزُ به روی ِهمه شان بوسه زن
پاپتی
یه وقتایی که حرفت حقّه اما بیطرفداره
گلوی خاطرات ِ خسته از بیراهه ،میخاره
یه وقتایی دلت تنگه ولی تا آخرش میری
مثه اون وقتی که وجدان ِ خسته...باز بیداره
یه وقتایی بلور ِ عاطفه زخمی میشه ...امّا
هنوزم مهربونه ...حتی وقتی زار و بیماره
یه وقتایی دلت طوفانیه...پاهات شکستن...خونه دلتنگه
چه بیرحمه توقّف...وقتی احوال ِ سفر،زاره
تنت زخمه ...شعورت قهره با موندن
یه وقتایی دلت از هرچی بن بسته طلبکاره
تموم ِ لحظه هات جارو میشن تا زیر ِ فرش ِ شب
بنام ِ عقربه ،مفهوم ِ ساعت : زجر ِ تکراره
بلور ِ بودنت با لکه های خون عجین میشن
درست اینجاس که میفهمی : چقد دنیا ستمکاره
هنوزت با همیشه صیغه های چرک میخونه
بلوغ ِ حرمتت مفعول ِ دستای پلشت ِ فعل ِ اجباره
یه وقتایی لباس ِ عافیت با جسم ِ تو قهره
ولی قلبت مثه طوفان...از عشق و خشم سرشاره
یه وقتایی همه ش درگیری با اما...اگر ...شاید
دوراهی توی این جاده خطاس! مشمول ِ اخطاره
یه وقتایی نجس میشی میون پوچی و حاشا
تو آینه گم میشی حتی ! تویی این جسم ِ پتیاره؟؟؟!!!
سراب از هیکلت بالا میره ...درگیر ِ شب میشی
دلت میپوسه توی حسرت ِ طغیان ِ امّاره
یه وقتایی که توی سفره هیچّی نیس بجز ماتم
وجودت بین ِ چند تا مرگ ِ رنگارنگ مختاره
یه وقتایی که خنجر، یاور ِ دلواپسی ت میشه
گلوی اشتیاقت در کشاکش با تن ِ داره
مثه رنگین کمون ِ ناقص الخلقه سرت گیجه
ازین رنگینک ِ ضایع...دل ِ خورشید بیزاره
یه وقتایی دم ِ صبح حال ِ گنجیشکا دگرگونه
اشی مشی دلش خونه ...مریضه ...طفلی تبداره
یه وقتایی به وقت ِ تو،تموم ِ وقتا بی وقتن
مدار ِ زندگی نصف النهارو پشت ِ سر داره
خلیج ِ خستگی هات گُنده میشه ...کوسه هاش گشنه ن
افق پیش ِ چشای پیر ِ دریا عینهو غاره
تو با تاریخ و جغرافی سرت گرمه ولی بازم...
تموم ِ مرزهای بودنت این چارتا دیواره
همون دیوارای زشتی که گاهی تنگ تر میشن
هجوم ِ خشتای بیرحم و یک انسان ِ بیچاره
.
.
.
خلاصه آخرش میفهمی این حرفا همه ش کشکه
باید پاشی ...سزای زندگی گاهی، فقط آواز و ادراره
پاپتی
خدا وقتی از بند ِ ملّا رها شد
رفیق ِ دل ِ یاغی ِ مبتلا شد
سرود ِ رهایی ز شب خوند و بعدش..
واسه کسب ِ حوری یه کم بیحیا شد
زیر ابروشو ور داشت و زلفاشو تر کرد
با سی چل تا حوری یهو مصطفی شد
نشست پای کوثر شرابی خفن خورد
سیاه مست ِ ناشی بسی کلّه پا شد
یه کم درد و دل کرد و نالید از اوضاع
پیش ِ مریمش از خجالت فنا شد
با شیطون نشستند و گفتند و خوردن
نظام ِ پرستش به کثرت بنا شد
خدا از خدایی برید و جوون شد
یه روستا خرید و دیگه کدخدا شد
واسه آدمیت دلش پرکشید و ...
فمین بازی گل کرد...خدا هم حوا شد
پی ِ مریم اینجا زمین و زمونو...
به هم ریخت و آخر در ِ بسته وا شد
یهو عیسا اومد یه کاندوم بهش داد
که اونبار چه بیخود خطا بر ملا شد!!!
بنام ِ هوس ، رختخوابی گشود و...
واسه اولین بار نمازش قضا شد!!!
اومد توی جردن ازون دخترا دید
خود ارضایی رو یاد گرفت و رضا شد
یه شب توی پارتی با اِکس عاشقی کرد
دم ِ صبح تو سطل ِ زباله رها شد
با دوستای ناباب پی ِ بنگ و باده
چه زجرا کشید تا بازم روبرا شد
یه روز گشت ِ ارشاد اومد پیش ِ چشماش
یهو دستش از دست ِ مریم سوا شد
نشست گوشۀ خونه شون پای پی سی
ز دنیای بیرون به کلی جدا شد
مسنجر رسید ...وبکم و خالی بندی
یه شب سوفیا و یه شب پوریا شد
یه وبلاگم انگار همین دور وبر داشت
خدا دات کامش بعد ِ فیلتر به پا شد
اکانتش تو اف بی ....پر از عکس ِ جعلی
با کلّی غریبه یهو آشنا شد
یه دست بند ِ سبزم گذاشت کنج ِ پیجش
با فامیل ِ ایرانی هموند ِ ما شد
خلاصه گذشت و خدا جدی جدی...
دلش خونی از ظلم وتیغ و جفا شد
سیاسی نوشت و به عظما لگد زد
تو دریای وحشت...خدا نا خدا شد
"فتا" گشت و آی پی که لو رفت
خدا یک اسیر و اوین کربلا شد
تو زندون یه شب دید امام ِ زمونو
همون لحظه بطری یه جورایی جا شد
خدا هم که بدبخت نه لم داشت نه یولد
به دست ِ همین نایبش بینوا شد
خدا مُرده و ما هنوزم اسیریم
دیگه نوبت ِ کار ِ ما آدما شد
خود آئیم! تو و من...نذار پاشه دشمن
یه وجدان حواله ،به خون ِ ندا شد
وقتی که شب نگاهتو میده به شورش ِ غزل
اسیر و مبتلا میشم به بوسه و لیس و بغل
بیا به جنگ ِ تن به تن رها و لخت و بی حیا
بیا که عاشقی کنیم با جلوه های مبتذل
پاپتی
چلیپای موزون ِ نام و نگاهت
سلام ِ سفید ِ دوچشم ِ سیاهت
تماشای سنتز در آغوش ِ دریا
بلوغ ِ ستاره در آغوش ِ ماهت
تلاش و توالی دراین بیقراری
بلور ِ تقلّا در ابر ِ بهاری
تمام ِ جهان را به یک فتنه عشوه
تو رمز ِ زمان را پس ِ سینه داری
سرود ِ سترون ز ناز ِ اهورا
مُداوای ِ جاری به وِرد ِ مُدارا
مرام ِ مروّت به آیینۀ دل
جنون در نگاه ِ پر از مهر ِ لیلا
قیام ِ غرورت به افکار ِ باطل
به تبعید ِ صوفی به اعدام ِ قاتل
صدور ِ تلنگُر به تردید و حاشا
به امواج ِ شاکی ز آغوشِ ساحل
بکارت ِ افکار ِ بد از تو پاره
نگاه ِ تو تفهیم ِ عقل ِ دوباره
تجسّم ِ شورش به تقویم ِ مستان
مسیر ِ تو گلواژه ای مثل ِ چاره
جدال ِ تو با آخرین نسل ِ کتمان
طلبکاری ِ مُزمن ز نیرنگ ِ قرآن
قصاص ِ خداوند ِ ظالم به مریم
طراوت ِ هجّی به اندام ِ عصیان
تو یاغی ِ عریان، برای رسیدن
برای ِ شب ِ پرده ها را دریدن
تو بازیگرِ جان و بنیان ِ طغیان
تو تیر ِ هلاکت برای ندیدن
حریم ِ بدن را به مرز ِ تلاطم
تو دارو تو درمان به گند ِ تراخم
تو نیلوفر ِ دلسپید ِ سیاهی
به افکار ِ زیبا دلیل ِ تراکم
نسیم ِ سخاوت به اجزاء ِ دیده
دل ِ برقرار ِ رهی که رسیده
شعاع ِ مُربّا به دیدۀ بینا
برای شب ِ عاشقی ها ....سپیده
تو با ترجمانت خدا را دریدی
به دامان ِ شیخ و مخ ِ بسته....
تو یاقوت ِ تن را به رسم ِ نوازش
در این صحنه از ابتدا آفریدی
نگاهت زمین را به زن هدیه داده
زمان را نهادی در این بنگ و باده
در این زورق ِ خسته از جبر و حاشا
نگاه ِ تو شد مقصدی ناب و ساده
سماجت ِ موءمن به نفس ِ رهایی
سپیدی ِ جاری به ملک ِ سیاهی
تو خاکستری ...جنس ِ جور ِ حقیقت
تو بنیانگزار ِ جدل با تباهی
بدن مجری ِ فعل ِ خیس ِ شهامت
عیان بر مدار ِ مریض ِ وخامت
تو بی چاه و دشنه پر از رمز و رازی
تو میزان ِ بطلان به قد ِ امامت
به تابوت ِ تابو چو میخی چکاندی
خدای عرب را ازین خانه راندی
در این هجمۀ بی لجام ِ ستمگر
بسان ِ دماوند ِ دُردانه ...ماندی
تو انسانزنی ...جنسیت از تو حاشا...
تو تالیف ِ دیباچۀ نیک ِ فردا
در این چیدمان ِ تصاویر ِ وحشی
تو تدوین ِ نور و صدا و تماشا
پاپتی
سپاس بیکران درود بسیار و مهر ِ غلیظ
پیشکش ِ تموم ِ آدمای دلقشنگ
فدای وجود ِ لطیفتون
گلشیفته رو یه بار دیگه ببینیم بدون ِ عینک بدون قضاوت
یه مستی بی مِی و باده
یه قلب! اونم پس افتاده
یه درد ِ کهنۀ وحشی
خدای شب به من داده
تو زندون بی سر و سامون
با زندونبانای حیوون
به ضرب و زور ِ اون طوفان
دلم سبز و تنم داغون
رگ و رعشه ...تب و هذیون
تجاوز مفتی و آسون
قصاص ِ چاق با چاقو
توهم ...حکم با بُهتون
غرور آیینۀ جونه
دل و اندام پر خونه
گشایش مبهم و اینجا
خدا بدجوری مدیونه
یه روز ِ سرد ِ خون آسا
یه روز بی روزن ِ فردا
میون ِ درد و خونریزی
شدم پیغمبری تنها
نشستم پای خون و تن
دل ِ مصنوعی ِ دشمن
من و زخمای بیچاره
اوین و ناله ...درد و من
یه دکتر با شب ِ فکرِش
با ریش و آیه و ذکرِش
به زجر ِ من دلش خوش بود
با رحم ِ تا ابد بکرِش
قیافه ش دردو هجّی کرد
اجی رو لاترجّی کرد
نشست پای نماز ِ شکر
خدا رو وقف ِ منجی کرد
شکارش بودم و میزد
بنام ِ کارای بدبد
من ِ قربونی ِ تنها
بنام ِ بغض ها...مُرتد
میگفت حال ِ دلش خوبه
شکنجه شُکر ِ مطلوبه
چه فایده جیغ و داد ِ من؟
نظام ِ عدل معیوبه....
میون ِ اون همه امّا
بنام ِ نامی ِ آغا
میکشتن غنچه هامونو
ندا و مهدی وشیدا
سزاوار ِ جفا بودیم
به کلی، ناروا بودیم
بنام ِ بوسۀ شلّاق
اسیر ِ ناخدا بودیم
میگفتن شادی ممنوعه
رهایی جنس ِ مرجوعه
خدا هم تو اوین انگار
از هرچی داشته مخلوعه
قپونی ...ناله ...استفتا
سگای وحشی ِ رسوا
دریدن عصمت ِ ما رو
واسه سرگرمی ِ آغا
شبا رو بافتن و دیدیم
به ریش و ریشه خندیدیم
کی میفهمه که از وحشت؟
هزاران دفعه شاشیدیم
گذشت و پا شدیم بازم
جدا شد قصه مون از غم
به نام ِ ناب ِ آزادی
چه بی پروا شدیم با هم...
رفیقا جنس ِ دل بودن
با هم موندیم واسه موندن
یه مشت یار ِ دبستانی
از عشق و معرفت خوندن
شروع شد فصل ِ بیداری
گذشتیم از شب ِ خواری
بنام ِ مهر بر پا شد
تمنّای طلبکاری
چه روزای قشنگی بود
میون ِ زخم و تیغ و دود
اونا از وحشت ِ یاران
تموم ِ هستی شون نابود
نه اینکه سختی آخر شد
بازم الله جابر شد
ولی با رمز ِ آزادی
خدای عشق ظاهر شد
بازم کشتن به نام ِ شب
بازم سوزن ...دوباره لب
ولی ما حالمون خوش بود
میون ِ زخم...زندان...تب
گلا رفتن ولی غنچه
بدون ِ گلدون و باغچه
بازم سر زد میون ِ ما
نه تو طاقچه! توی کوچه
به فتوای یه مشت وحشی
با یه پیغمبرِ لاشی
تجاوز ...بطری و باتون...
چقد خون ریخت روی کاشی
هنوزم یادمه وقتی
شدیم همجنس ِ بدبختی
ولی بازم میشد هجّی
سرود ی ناب ِ سرسختی
هنوزم یادمه مُردم
بنام ِ گولّه پژمردم
از اون اعدام ِ قلّابی
بنام ِ مرگ جون بُردم
نکیر و منکرو دیدم
جوونی مو نفهمیدم
تو اون زندون ِ نورانی
به ظلم و جور خندیدم
میون ِ خنده های ما
چه ویرون شد دل ِ پروا
تموم ِ آیه هاش له شد
خدا با دستای مُلّا
گذشت و ...اون درا وا شد
رهایی بی سر و پا شد
جوونی با تن ِ داغون
به نام ِ خشم بینا شد
رفیقام موندن و رفتم...
قلم نه! من دلم دستم
نوشتم از شب ِ مخفی:
بنام ِ مهر هنوز هستم
هنوز هستم واسه رفتن
واسه از عاشقی گفتن
واسه ترسوندن ِ وحشت
واسه دست از بدی شستن
اینم باید بگم : گاهی
بنام ِ زشت ِ گمراهی
رفیقا گم میشن تو خود
به نام ِ فکر ِ کوتاهی
به جون ِ همه مون زشته...
نشیم احمق... نشیم کشته
سزای این همه خواری
بنام ِ زندگی ! مُشته
یه عده گوشۀ زندون
واسه این سنبه ها، سندون
رسیده جونشون بر لب
بنام ِ مردم ِ نادون
من و تو گاهی این بیرون
میشیم بد تر از اون ملعون
با این زندون ِ خودساخته
به دست ِ خود میشیم ویرون
بیا آزادی رو با هم
بنام ِ زخم با مرهم
به عقد ِ قصه بسپاریم
بباریم با صفا نم نم
تا کی آلوده باشیم با
خیال و وَهم ِ بی معنا؟
رهایی قیمتش چنده
از افکار ِ پلید ِ ما؟
یه مشت افکار ِ پوسیده
یه مشت پسموندۀ روده
تو خواب ِ خرگوشی موندیم
خیال ِ خام....آسوده !!!
سپردم جسمو دست ِ تو
شکاف ِ سینه باز از نو
بیا زخمامو جارو کن
بنام ِ سیب...گندم...جو
پاپتی
+
از فردا شب چند صباحی نیستم
یه سفر ...یه بدنسازی
در پیش ِ
درود به همه تون
به امید روزهای قشنگ و دیدار ِ دوباره
میشود اهلی شدن را باز هم معنا کنی ؟
یا تاهل را دوباره سرسری امضا کنی!
میشود در یک اتاق ،همسایه باشی با هوس
بودن ِ شیطان ِ خوش اخلاق را حاشا کنی
میشود بی چشم و اندام و صدا و آخ و اوخ
در مجاز ِ بی گناهی ، قلب را پویا کنی
میشود حتی لوندی کرد با نا آشنا
بی نیاز از آنکه با یک آشنا فحشا کنی
میشود در ناگریز و ناگزیر ِ یک هوس
بوسه های ناب را سر منشا ء ِ حالا کنی
میشود سرفصل های تازه را در مرزها
جاگزین ِ لکّه های پیر ِ این دنیا کنی
میشود وقتی هوا سرد است آغوشی گرفت
هرکه گرماغوش باشد ،در نظر حوّا کنی
میشود بعد از تاهل هم اگر بوده خطا
بی طلاق و مهریه ، تصمیم ِ استبراء کنی
میشود در بیکران ِ غامض ِ دلواپسی
جاده های خسته ات را بر غریبی وا کنی
میشود از دوستی های مکمّل بگذری؟
بی سبب خود را دچار ِ یک سبد "امّا" کنی؟!
میشود از جنسیت ها بگذری، آدم شوی
لحظه های باد را مشمول ِ این بادا کنی
میشود با مرد ِ یک زن یا زن ِ مردی دگر
رخوت ِ پسمانده ات را غرق در غوغا کنی
میشود کمبود های کهنه را در فصل ِ حال
بی مهابا واسِتانی و خودی ارضا کنی
میشود تا با گُدار و بی گدار از دست رفت
یا که خود را در دل ِ نامحرمی ابقا کنی
میشود با واژه های نو، کمی عریان شوی
مرزهای کهنه را هم راهی ِ اغما کنی
میشود اخلاق را با عقل، شخم از نو زنی
ورنه تا آنسوی مرگت ، درد را املا کنی
میشود با خاطرات ِ یک غریبه قبل ِ خواب
رنگ ها را بر تن ِ خواب ِ خودت انشا کنی
میشود با سیم های خاردار ِ خون طلب
بر سر ِ این لکّه های خون ِ دل، دعوا کنی
پاپتی
پوزش بسیار از تکرار
الف لام میم ِ تو را بوسه باران(الم)
ز حبل المتینت رهایی گریزان
تمام ِ هنوز و هنوز ِ همیشه
تو سرسبزی ِ کوچه های لویزان
شتاب ِ هوس در پناه ِ ترنّم
من و سیب و شاید کمی عطر ِ گندم
تو با بوسه هایت سرود ِ بهشتی
نیاز ِ تکاپو دلیل ِ تراکم
تو آتشفشانی پس از آشنایی
خداوند ِ خسته از این ناخدایی
تو زیباترین کوچه باغ ِ عبوری
تو تکرار ِ زیبای شور و نوایی
به گیسوی تو، صد دل ِ مات و مبهم
نوای رسیدن ...تقاضای مُبرم
تو نیلوفرانه مرا تازه کردی
تو زیبای قاتل ...خود ِ ابن ِ ملجم
تماس ِ نگاهت ،به تاسیس ِ شادی
تو وام ِ زمین را ،به این جاده دادی
تو در کهکشانی پر از بوی بوسه
به سر تاج ِ دل را، چه زیبا نشاندی
خمار ِ نگاهت مرا بی خبر کرد
بنام ِ ستم، کوچه را دربدر کرد
سلام ِ طمعکار ِ چشم ِ سیاهت
سراب ِ دلم را که آواره تر کرد
گل ِ بوسه هایت پی ِ خونبها شد
تمام ِ حقیقت در این قصه جا شد
اسارت برای دل ِ بیقرارم
به احکام ِ تو یاغی و بیحیا شد
به نام ِ تو برپا نظام ِ چلیپا
به یک فتنه شیرین ،به یک عشوه عذرا
من و زنده مانی...صلیب و مدارا
تو و لحظه های بلور ِ تماشا
سرود ِ زمین را بنام تو گفتم
رموز ِ زمان را زچشم ِ تو جستم
پس از تو خدا را زخانۀ جانم
به تعمید اشکم سراسیمه شستم
بنام ِ نگاهت...نماز ِ دوباره
دل ِ بیقرار و تمنای چاره
کمی ناب ِ شادی برای نبودن
وضوی لطافت به نام ِ ستاره
توئی ابن ملجم دلیل ِ پریدن
برای رسیدن ،ز خود دل بریدن
توئی فتنۀ عالم و آدم و من
بلوغ ِ ستاره برای ندیدن
شب و چلچراغ و سرآغاز ِ مستی
تو مهری تو ماهی...به معنای هستی
چرا این چنین تازه و بی نشانه
به اقصی نقاط ِ وجودم نشستی؟
تو طغیان ِ محضی برای نمردن
برای دل ِ پاپتی را سپردن
سزاوار ِ خشمم اگر بی تو حتی
کلامی بنالم از این بوده بُردن
سزاوار ِ مهری بجای پرستش
شعور ِ تلقی به دامان ِ پرسش
قیاس ِ تو کفر و تماست تیمُّم
تو بطلان ِ کامل به آیین ِ کُرنش
تو رنگین کمانی.... امام ِ زمانی
ولی خوش سلیقه...تو در آسمانی
بمانی میشه قافیه، امّا زشته!
"الهی بمونییییییییی "بجای بمانی
پاپتی
بنام ِ رنگ ِ دل وقتی دلت خونه
بنام ِ کوچه وقتی گیج و حیرونه
مثه شب پرسه های خیس و طولانی
بنام ِ فصلی که دائم زمستونه
دیدی اندام ِ بن بست ُ زیر ِ بارون؟
که همکوک ِ دل ِ مستا ...غزلخونه
بنام ِ وقتی فالت خط خطی میشه
همونجایی که دنیا قدر ِ فنجونه
شب از من میگذره...تیرم خطا میره
هدف از زندگی با من پشیمونه
زمین با آسمون همدستن و حالم
ازین آشفتگی بدجوری داغونه
یه وقتایی نگاه ِ هیز ِ آینه هی طلبکاره
به حکم ِ دل ازین پس، خونه زندونه
یه جور الّا کلنگ ِ عاطفی اینجاس
که مفهومش تناسل با بیابونه
شب ِ درد و سماجت بر خود آزاری
شقاوت سنبه و آزادی سندونه
میون ِ اینهمه افسون ِ سرگردون
بنام ِدرد ِ وجدان وقتی مدیونه
یه وقتی گریه خوبه بی دل و دلبر
بنام ِ غصه وقتی لخت و عریونه
کلاغای خبرچین با دلم اُختن
نگاه ِ مرغ ِ عشق مخمور ِ افیونه
زمونه ناخوشه نبضش نمیجنبه
بنام ِ مرگ وقتی مفت و ارزونه
بگو به به واسه بارون ِ بدموقع
بمیرم ! باز فاطی در فکر ِ تنبونه
تئاتر ِ بی کسی هامون روی صحنه س
میزانسن با تماس ِ کور میزونه
بازم ِ هی کاسه ها رو میشکنه لیلی
خداییش لیلی هم بدجوری مجنونه
آره گیسو بلند حال ِ دلم زاره
مثه احوال ِ زلفاتون پریشونه
دلم پیغمبر ِ کفره، میون ِ این همه یاغی
امام ِ بد سلیقه گوشۀ این چاه میمونه
تموم ِ غصۀ دنیا سوار ِ گُردۀ فردا
گمونم کودک ِ ذهنم توی بیقوله مهمونه
سراب از بودن ِ با من نمیترسه
اونم با نذر ِ من تو جاده ویلونه
میون ِ هیاتت بانو غذا و جا میگن مفته
بدون ِ سینه با قیمه ! کسی ما رو نمیرونه؟
پاپتی